همه جا رو برگای پاییزی پوشونده بود.تصاویر مثل عکس ٬ شاید هم صحنه های یه فیلم بی صدا بودن.

مریوان بودیم...شاید تو پارک نزدیک زری وار ...برگهای نارنجی و موهای بلند و خرمایی خواهرم...

لباس کردی کرم یا شاید نارنجی نرگس و تصویر دایه...جوان تر ولی مهربان...

منم دارم پرواز میکنم.مثل یه پرنده توی برگا...فضا حزن انگیزه...ولی همه جوانند و سرحال...

بازم چند وقته خیلی خواب میبینم.تو بیشترشون پا میزنم و بعد از زمین بلند می شم و پرواز میکنم.

کاش می شد حافظه م رو پاک میکردم...

کمی به زمین و زمان قر زدم و کمی از کم شانسی و بدشانسی ها نالیدم...ولی

می بینم  همیشه سیر و سرکه رو قاطی میکنم و به هم می زنم.الان برای من روز های قشنگیه.پر از زندگی ٬ انتظار و عاطفه.این آرامش رو که میتونم نثار اطرافیانم کنم دارم هدر میدم ...چسبیدم به روزگار و شانس و این چرت و پرت ها که خیلی ها دارن و نمی بینن . خیلی ها می تونن بسازنش و نمی سازن .خیلی ها فقط میکشن و میشکننش.

نه.نمیخوام . خسته م! لااقل من یکی دیگه نیستم ...

                بد نگوئیم به مهتاب اگر تب داریم!!!

داره هر روز دور می شه و دور تر.انگار هیچوقت نزدیک نبوده.

فرسنگ ها دوری و فرسنگ ها فا صله. شاید باورش شده که دست نیافتنیه و دست نیافتنی اند.

سردشه. این زمستون تمام شدنی نیست.تا آفتاب میاد ٬ ابر ها هم می رسن.

لغاتی در هم تو سرش منعکس می شه.ولی نا مفهوم ٬شاید هم بی معنی.

دیگه فهمیده حرفا فقط حرفن  ! این زمستون تمامی نداره...

ببینم چی میشه.

حرف دیگه یی برای گفتن نیست..

صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن       دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

                                         ببخش و فراموش کن ...                       

                                       ... Forgive and Forget