| تبليغات | X |
ز سرزمین عطر ها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها ٬ ز ابر ها ٬ بلور ها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شور ها...
آن روزها که جوانه های امید نشو و نمو میکردند٬ نقش عشق می کشیدیم٬ رنگش از من !کاخ خوشبختی می ساختیم ٬سنگش از من! گل نشاط می رویاندیم ٬ عطرش از من !
امروز که عطر عشق بوی نای گرفته ٬و گل نشاط بی رمق و کاخ خوشبختی بی رونق ٬ خودم را محکوم می بینم...
زنانگی ام محکومیت من است
...دخترکم ! او نیز زن است.او نیز روزی به زنانگی اش خواهد بالید.ولی به او خواهم آموخت که همیشه بهار زنانگیش باشد.از وجود خود مغرور و از عطرش سرشار...بار محکومیتش را من به دوش خواهم کشید.بگذار همیشه زن باشد.زنی آزاد نه محکوم.زنی که گذشته ای ساخته و آینده ای ترسیم میکند.نمی خواهم روزی بنویسد:
زن بودنم محکومیت من است
همیشه با خودم گفتم عجب دوره ای بدنیا اومدم و زندگیم شاهد چه تغییراتی بوده.از دوره ی محمد رضا شاه تا انقلاب و جنگ داخلی و جنگ عراق و فرو پاشی شوروی ٬طالبان در افغانستان و فیدل کاسترو در کوبا و ۹/۱۱ (یازده سپتامبر)...و...و...و...
از همعصر بودن با شاعران و هنرمندان تا شنیدن خبر فوت آنها یک به یک...
مشیری٬مصدق٬اخوان٬شاملو٬ هایده٬ دلکش...تجویدی...ممیز...
یادمه پدربزرگم همیشه برامون از حمله ی روسها و جنگ جهانی میگفت ٬از محمد علیشاه و احمد شاه قاجار تا رضا خان و ...و منم بار ها و بارها گوش میدادم و با خودم میگفتم چه زندگی متلاطمی داشته.ولی حالا فکر میکنم اگه منم به سن اون وقتای پدر بزرگم برسم چه ها دارم برای گفتن!فقط آیا نوه ی من حوصله ی شنیدنشون رو داره؟من کجا بودم و نوه م کجا خواهد بود...
دوستی میگفت: " حرف ها دارم برای نگفتن !"
تا ازم دور میشه دلم میگیره ٬ تو دلم خالی میشه و دچار خلاء میشم.
امروز بردمش مهد کودک تا یکی دو ساعت با بچه های دیگه باشه و کمی به دور شدن از من عادت کنه.در حالیکه بغض کرده بود ازم جدا شد.از مهد کودک که اومدم بیرون انگار دنیا رو سرم خراب شده بود...زیر بارون اشک ریزان قدم میزدم.تو دلم خالی شده بود. رسیدم خونه.تیکه های نونی که صبح خورده بود کنار ظرف آبش...وای که چه بویی داره شلوار و بلوز تو خونه ش که هنوز جمع نشده یه گوشه افتاده...یک ربع٬ نیم ساعت...نه ۱۰ ساعت...عجب که این ساعت کند حرکت می کنه...
بلاخره اون نیم ساعتی که همیشه آرزوشو داشتم اومد.دخترکم پیشم نیست اما من استراحت نمی خوام...همون بهتر که پیشم باشه و با دلیل و بی دلیل منو از جام بلند کنه ٬ حرف بزنه و حرف بزنه...
...دو ساعت گذشته و من دیگه بی تابم...باید برم دنبالش...چه خوب که باید برم...
...چه عشقیه این ... چه عشقی...
امسال عید من هم با همه ی سال ها فرق داشت.سر تحویل سال نه تنها پای هفت سین نبودم بلکه توی خونه م نبودم و اصلا تو شهرم نبودم ! حتی تو کشورم هم نبودم.
حالا ببینیم با این تغییر بزرگ٬ سال جدید چه جوری میشه!
برای همه سالی پر از سلامتی و شادی و موفقیت ٬همراه با صلح و آرامش آرزو میکنم...